Ik schaam mij

Wat is Nederland een lullig land geworden. Zo, dit moest mij even van het hart. Wekenlang heb ik ondanks maagkrampen en toenemende misselijkheid de kabinetsformatie proberen te volgen. Ik heb de Koningin toegeroepen dat ze die smakeloze labbekakkerige informateurs de oren moest wassen. Eindelijk zag ik toch nog een rol voor de monarchie. Gelukkig heeft Beatrix nog even op haar strepen gestaan toen dat stelletje staatsrechtelijke minkukels dacht alles wel even onderling in een zijkamertje van de herensociëteit te kunnen regelen. Maar verder is het helaas niet gekomen. En nu wordt Nederland dus geregeerd door een zooitje Quislings, een stel collaborateurs het Vichy-regime van Pétain waardig, marionetten in dienst van buikspreker Wilders. Is dit mijn land? Ik begrijp er niets meer van. Hoewel. Een tipje van de sluier werd voor mij opgelicht toen ik laatst onze zoon aan de telefoon had. Serge vertelde mij dat hij er niet in slaagde om zijn Nederlandse medestudenten uit te leggen wat er op dit moment in Frankrijk aan de hand is. Demonstreren, staken, bezetten? Waarom zou je dat doen? Je kunt toch overleggen? Mijn god, ja je kunt overleggen tot je je laatste principes weggemarchandeerd hebt en dan trots zijn dat je zo’n geweldig onderhandelingsresultaat hebt bereikt. Hoezo resultaat? Het resultaat is dat Wilders inmiddels als grootste politieke “partij” in de opiniepeilingen staat. En dat gaat voorlopig niet minder worden. Verhagen, Rutten, Opstelten en Wilders hebben de absolute succesformule bedacht om de laatste tot eenzame hoogte op te stoten: Wilders beslist, de ministers zijn verantwoordelijk. Wilders heeft de positie van de monarch ingenomen. Het koningshuis kan afgeschaft worden. En wat hoor ik voor geluiden uit doorgaans weldenkende kringen in Nederland? Niets, absolute stilte. Ik heb mij vaak afgevraagd hoe het mogelijk was dat zo’n groot deel van de Nederlandse bevolking vanaf 1940 zonder blikken of blozen met de Duitse bezetter ging collaboreren. Dat strookte helemaal niet met het idee dat ik van mijn landgenoten had. Die zouden voor het overgrote deel toch niet zo’n abject gedachtegoed als dat van het nationaal-socialisme kunnen accepteren? Helaas wezen de feiten anders uit. Niettemin heb ik lange tijd het idee gehad dat er wel degelijk sinds de jaren veertig wat veranderd was aan de mentaliteit van de Nederlanders. Te vrijgevochten om zich de wet te laten voorschrijven door demagogen, populisten en andere potentaten. De razendsnelle opkomst van Pim Fortuyn gaf weliswaar een gevoelige knauw aan deze overtuiging, maar het leek er even op dat de redelijkheid na diens dood weer terugkeerde. Nee dus. Blijkbaar is er met de moord op Theo van Gogh een schokgolf door het Nederlandse volk gegaan waarvan het zich niet meer heeft hersteld en waardoor het terugvalt op oude reflexen en ranzige ideeën. Maar waar is nu het denkend deel der natie? Frankrijk gaat al wekenlang massaal de straat op om zijn ongenoegen over het regeringsbeleid van potentaat Sarkozy te uiten (nee, het gaat echt niet alleen maar over pensioenen), een maand geleden werd er nog (iets minder, maar toch) massaal gedemonstreerd tegen de uitzettingen van Roma’s. Maar wat gebeurt er in Nederland? Ik heb nog niets waargenomen. Hoe moet ik dit aan mijn Franse vrienden uitleggen? Ik schaam mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s