Mijn geheim

Afgelopen week liepen wij mee in een demonstratie tegen Sarkozy. Officieel ging het om de nieuwe pensioenwet die net is aangenomen door het Franse parlement en tegen de wens van het overgrote deel van de Franse bevolking in. Maar in feite gingen vele honderdduizenden de straat op om te laten weten dat ze president Sarkozy beu zijn. Wij demonstreerden in Chalon sur Saône, een stad van 110 000 inwoners, qua grootte te vergelijken met Leiden of Zwolle. Volgens opgave van de politie liepen wij daar met z’n 5 464-en. Daar mag je gerust een paar duizend bij optellen. De vakbonden komen doorgaans op het drievoudige uit van de aantallen die het ministerie van Binnenlandse Zaken naar buiten brengt, maar het dubbele lijkt niet ver van de waarheid. Zie je het voor je, tienduizend mensen die in Zwolle tegen het regeringsbeleid demonstreren? En dan was het die dag nog een matige opkomst vanwege de herfstvakantie, de benzineschaarste en de demonstratiemoeheid. Als er met zoveel beperkingen toch zoveel mensen op de been komen heeft volgens mij de Franse regering en vooral Sarkozy alle reden om aan de duurzaamheid van het eigen politieke bestaan te twijfelen. Maar daar wilde ik het eigenlijk niet over hebben. Ik wil vooral vertellen over het merkwaardige gevoel dat ik had toen ik in die demonstratie meeliep: het gevoel ergens bij te horen, in dit geval bij die grote groep Fransen die de Sarkozy-kliek zat is. Daar kwam nog bij dat we in Chalon liepen en dat is de stad waarheen we drie jaar lang iedere vrijdag en maandag heen en weer reden om onze zoon te halen en te brengen. Hij zat in Chalon op het Lycée en daar bleef hij door de week op het internaat. Soms gingen wij hem daar door de week opzoeken om bijvoorbeeld een nieuwe winterjas voor hem te kopen, maar meestal gewoon om even een uurtje samen in een café te zitten kletsen. Zulke dingen maken dat je een andere relatie met een stad krijgt. Bovendien ben ik in Chalon in die periode een jaar lang lid geweest van de zeilvereniging en dat was een van mijn beste ervaringen in het Franse sociale leven. Ik heb mij zelden in Frankrijk zo volledig geaccepteerd gevoeld. Wij waren zeilers onder elkaar en het feit dat ik toevallig van Nederlandse oorsprong was, was van geen belang, speelde op geen enkele manier mee in de contacten met de andere verenigingleden. Alleen omdat ik het zeilen op tien kilometer rivier tussen twee vaste bruggen nogal saai vond, ben ik vertrokken naar de Middellandse Zee, maar aan het verenigingsleven lag het niet. Soms heb ik er stiekem nog een beetje spijt van dat ik mijn bootje daar niet heb laten liggen. Dan maar een beetje minder spectaculair varen.
Het gevoel erbij te horen. Of dat nu in de zeilclub is of in een politieke demonstratie, het is een bijzonder prettig gevoel. Bijna of misschien wel helemaal een eerste levensbehoefte. In mijn tweede studiejaar in Amsterdam ging ik niet meer ieder weekeind naar huis – om redenen die ik hier maar even niet uit de doeken doe, ging ik trouwens in die tijd helemaal niet meer naar huis – maar ging ik eens in de twee weken met mijn geliefde naar haar ouders. Dat andere weekeind bleef ik dus in Amsterdam. Zodat ik mee kon doen aan de demonstraties tegen de oorlog in Vietnam van PSP’er Otto Boetes die, ik geloof een keer per maand, op een zondag werden gelopen. En op het Rokin naar de intocht van Sinterklaas kon kijken. Ik kreeg daardoor het gevoel langzamerhand Amsterdammer te worden. Ik hoorde er een beetje bij. Toen in Amsterdam, nu in Frankrijk. Voor de gemiddelde Amsterdammer toen en voor de gemiddelde Fransman nu zal het weinig uitmaken of Ton Nijzink zich in zijn stad of land een beetje thuis voelt. Maar voor mij is het iedere keer weer een wereld van verschil. Daar moest ik vanochtend aan denken toen ik aan Jacqueline vroeg: weet jij wat het is ‘Het geheim van een opgewekt humeur’?
‘Bedoel je dat boek?’
‘Nee, het geheim.’
Mijn geheim heb ik hier onthuld, maar vertel het niet verder, anders wordt het zo druk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s