Coïtus interruptus

Ik weet niet goed wat het is, maar het overkomt me de laatste tijd steeds vaker dat ik aan een boek begin en het vervolgens niet uitlees. Gewoon omdat ik er geen zin meer in heb. Omdat ik het gevoel heb dat alles na de eerste tien pagina’s een steeds weerkerende herhaling van zetten is. Omdat ik in het geheel niet nieuwsgierig ben hoe het verhaal afloopt doordat ik niets met de personages heb die het boek bewonen. Omdat de schrijver alles zo uitspelt dat hij mijn eigen verbeelding uitschakelt. In zijn ijver om de lezer zo goed mogelijk in te wijden in schrijvers fictieve realiteit, verhindert hij me om die tot de mijne te maken. Ik blijf een buitenstaander. Of simpelweg omdat er teveel zinnen in voorkomen die zich kreunend voortbewegen als een acrobaat met artrose. Erkende meesterwerken zijn op die manier al voor de bijl gegaan (niet vanwege de laatste reden trouwens). De eerlijkheid gebied me te zeggen dat het eerste boek dat mijn aandacht niet kon vasthouden De avonden van onze grote volksschrijver was, maar dat kwam waarschijnlijk omdat de sfeer voor de achttienjarige die ik toen was en die op het punt stond zijn geluk in Amsterdam te gaan zoeken, een ietsje te deprimerend was. Daarna heb ik maar zelden een boek halfgelezen terzijde gelegd. Maar sinds een paar jaar heb ik een groeiende stapel van boeken waar op dat moment mijn hoofd even niet naar stond. Ik pak het boek, de boeken, later wel weer op, zo neem ik mij voor. Meestal gebeurt dat niet. Het is gewoon mijn eigen literaire sterfhuisconstructie.
Hoe zou het nou komen dat mijn ongeduld met boeken toeneemt? Word ik bij het stijgen der jaren kritischer? Of is het zo dat ik het belang van het boek afzet tegen de steeds kortere tijd die ik nog tot mijn beschikking heb om mooie, goede, interessante, spannende boeken te lezen? Het eerste klinkt mooi, maar ik gok toch op het laatste en vervloek de nonchalance waarmee ik in pakweg mijn eerste vijftig levensjaren met mijn leestijd ben omgesprongen. Ik moet daar wel bij vertellen dat ik een trage lezer ben. Met mijn vrouw vergeleken loop ik ongeveer een op drie. Daar staat tegenover dat ik het gelezene beter opsla in mijn geheugen. Zo kon ik haar laatst afhouden van de aanschaf van een dikke pil waarvan ze aandachtig de flaptekst stond te lezen. Ik vertelde haar dat ze het boek een jaar geleden al gelezen had. Ze keek nog een keer naar de flaptekst en schudde meewarig haar hoofd: ze kon zich er niets meer van herinneren. En dat heeft echt helemaal niets met Alzheimer te maken. Blijft het feit dat ik veel meer wil lezen dan waartoe ik in staat ben. Op zich is dat al frustrerend, maar ik word helemaal radeloos als naast mij iemand achteloos het ene na het andere boek doorwerkt terwijl ik nog steeds met mijn neus in hetzelfde zit. Het voortijdig stoppen met een boek is daar wel een mooie oplossing voor. Zo kan ik haar wel bijhouden. Maar het heeft iets van een coïtus interruptus en dat moet je volgens mij ook niet te vaak achter elkaar doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s