Huis verkopen 3: Mandaat geannuleerd

(Dit verhaaltje dateert van een maand eerder dan de aangegeven datum. Door een misverstand had ik een tijdlang geen toegang tot mijn blog.)

Blij en gelukkig. In mijn eerste verhaaltje over de ophanden zijnde verkoop van onze watermolen schreef ik dat ik vond dat ik mij dat moest voelen, maar dat ik dat niet was. Een aantal weken verder is dat nog steeds niet gelukt. Daar zijn verschillende redenen voor. Een daarvan is dat het hele verkoopproces erop gericht lijkt te zijn dat ik me geen moment blij en gelukkig kan voelen. Iedere week brengt een nieuwe portie anxiogene gebeurtenissen met zich mee. Gisteren nog. Wij wisten dat de kopers met een bank aan het onderhandelen waren over de voorwaarden van hun hypotheek. Die bank wil dat de waarde van onze molen door een expert getaxeerd wordt. Logisch, want die bank sluit geen lening  af op basis van uitsluitend het inkomen van de kopers (het Franse systeem) maar ook gebaseerd op de waarde van het pand (het systeem dat het thuisland van onze kopers hanteert). Daarvoor was een expert ingeschakeld en die zou ons een dezer dagen bezoeken.  Dat was voor ons geen reden tot bezorgdheid. De verkoopprijs is alleszins schappelijk, het pand is dat bedrag dubbel en dwars waard. Gisteren liet J. ons mobieltje uit haar handen vallen. Terwijl ik bezig was de verschillende onderdelen van het telefoontje onder kasten en rekken bijeen te zoeken, merkte zij op dat er warempel wel iets belangrijkers was dan het bijeenzoeken van stukjes telefoon : het mandaat was namelijk geannuleerd. Mijn hart miste een paar slagen en ik verzocht stamelend om uitleg. ‘Ga maar lezen, het staat in de mail’, zei J. onverbiddelijk. In een mail van onze kopers stond inderdaad dat er een mandaat was geannuleerd, maar niet een dat ons direct aanging. Het was namelijk het mandaat dat de bank aan de expert had gegeven om ons pand te taxeren. De expert zou te duur zijn. ‘Dat maakt voor ons helemaal niets uit’, riep ik uit. ‘Dat weet ik’, luidde het antwoord, ‘maar ik wist geen betere manier om je onder die kast vandaan te krijgen, op zoek naar de resten van de telefoon.’ Eind goed, al goed. Het telefoontje werkt weer.

Met verbijstering ervoeren wij een paar weken geleden hoe snel een verhuizing kan plaatsvinden. Onze zoon belde dat hij en zijn vrouw naar Rio gingen (ze wonen in Brasilia). ‘Leuk’, zei ik, ‘hoe lang blijven jullie ?’
‘Hoe lang ? We gaan verhuizen !’
‘Wanneer ?’
‘Voor het eind van de week.’
De volgende dag kregen we al een foto van een lege kamer met een stapel dozen en de dag daarna van nog een lege kamer met alweer een stapel dozen en de dag daarna een foto met een gedemonteerde bank en na vier dagen een foto van een snelweg genomen door een voorruit met de tekst ‘We zijn onderweg naar Rio’.
Intussen verstuurden wij foto’s van een steeds voller rakende kamer met lege archiefdozen en stapels papier. We lazen elkaar voor uit veertig jaar oude correspondentie, lieten elkaar krantenknipsels zien van onze wapenfeiten uit een militant of anderszins mediageniek verleden en verwezen onbarmhartig pamfletten van groot historisch belang naar de oudpapierbak. In vier dagen onze spullen selecteren en inpakken zou ons toch nooit gelukt zijn, dan kunnen we er net zo goed vier weken voor nemen.

Een gedachte over “Huis verkopen 3: Mandaat geannuleerd

  1. Mooi blog weer.wat n gedoe! Wat n stress en ondertussen maar gewoon doorleven…
    Jullie kanjers in je goede humeur houden.
    Lees graag het vervolg!!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s