Ik word door groene, rode en gele schoonheid omringd terwijl ik achter in de tuin onder een ruisende den (ik ben geneigd ruischend te schrijven) achter mijn laptop zit. Maar om deze schoonheid genietbaar te maken, heb ik wel vijf dagen zitten en lopen maaien. Toen ik twintig jaar geleden begon om de wildernis achter ons huis te bedwingen, deed ik dat aanvankelijk met een motorzeis (ook wel bosmaaier genoemd, hoewel ze zelden in het bos gebruikt worden) en een maaimachine waar je achteraanloopt. Maar door de jaren heen nam het te maaien oppervlak toe zodat ik tot de aanschaf van een minitractor overging. Althans dat was de reden die ik mijzelf en anderen gaf : ik raakte licht uitgeput van het gesjouw achter de grasmaaier. Maar er was nog iets anders. Ik werd namelijk tijdens het maaien geplaagd door dwangmatige gedachtes. Ik kon nog geen vijf minuten achter de maaimachine lopen of ik werd door dezelfde hinderlijke denkbeelden overvallen. Het ging vooral over vriendschappen die verkeerd waren afgelopen zonder dat ik ooit begrepen had wat er nu mis was gegaan. Ik laat het aan de psychiaters en psychotherapeuten onder de lezers wat dat over mij zegt. Ik heb mij die vraag nooit gesteld. Ik wilde alleen maar van die gedachtes afkomen. Dat werd bijna een obsessie voor me. Met mijn minitractor dacht ik van het probleem verlost te zijn. Immers het maaien zou weliswaar nog steeds even stompzinnig werk zijn maar nu zou het veel sneller en gemakkelijker gaan, zodat mijn gedachten vanzelf in aangenamer regionen terecht zouden komen. Nou, vergeet het maar. Het ging een tijdje goed. Tot ik me bedacht dat ik inderdaad het gras al een paar weken had gemaaid zonder die dwangmatige gedachtes. En vanaf dat moment zijn ze voorgoed bij me. En ik schiet er nooit een steek mee op. En hoe wanhopiger ik probeer aan andere, leukere, interessantere dingen te denken, des te harder dringen ze zich aan mij op. En dat tijdens een bezigheid die iedere middelbare stadsbewoner van de mannelijke kunne doet likkebaarden. Want vraag me niet waarom, maar op de een of andere manier schijnen mannen die de veertig gepasseerd zijn te denken dat op een minitractortje over je gazon razen zo ongeveer het leukste is dat er in het leven bestaat. Ze denken echt dat ik dat voor mijn lol doe. Soms overwinnen ze hun schroom en vragen mij of ze ook even mogen. Ik heb dat in het begin een paar keer goedgevonden, maar daar ben ik al snel mee opgehouden omdat iedere keer dat er weer zo’n grote vent glunderend op mijn lachwekkend en buitenproportioneel kleine tractortje had rondgereden, daarvan een paar vitale onderdelen onherstelbaar beschadigd waren. Ze waren zo druk bezig met te laten zien ‘mama, kijk eens wat ik kan’ dat ze niet in de gaten hadden dat ze te dicht langs een boom of een paaltje reden. Zodoende blijf ik deze activiteit die mij het liefst gestolen zou kunnen worden tegen wil en dank voor mezelf opeisen. En als ik voor publiek rij, grijns ik daar gelukzalig bij alsof dit stupide baantjes trekken over de grasmat mijn innigste wens, mijn diepst gekoesterde verlangen, kortom zo ongeveer mijn reden van bestaan is. Intussen mijn hersens pijnigend met de vraag waarom x nooit meer van zich heeft laten horen, waarom y nooit op mijn brieven heeft gereageerd en z me schriftelijk meedeelde dat ze me nooit meer hoopte te zien. En zo wordt het rondjes rijden op mijn grasmaaier bijna een boetedoening voor het mij onbekende leed dat ik x, y en z heb aangedaan. Maar zou ik de maximale straf nog niet uitgezeten hebben?

P.S.: Wat mij later enigszins geholpen heeft, is het niet langer in rondjes te maaien, maar proberen een strak patroon van evenwijdige banen te trekken. In een tuin die in niets op een sportveld lijkt en allerlei grillige vormen heeft en obstakels als bomen en struiken, is dat een secuur werkje dat met grote aandacht dient te geschieden. Dat heeft veel tobberig gepieker voorkomen.