Ik maak me er vandaag met een Jantje van Leyen vanaf. Dat zit zo: vandaag is de eerste dag van onze laatste cursusweek. Buiten onszelf als ondersteunende staf en twee docenten zijn er zevenentwintig mensen die verwachtingsvol zo’n week tegemoet zien. Ze weten bijna allemaal dat we ermee gaan stoppen. Een enkeling niet. Die dan uitroept: ‘Nu ben ik hier eindelijk en nou houden jullie ermee op. Kan ik hier dan nooit meer komen?’ Veel vragen met de strekking ‘Wat gaan jullie hierna doen?’ worden ons gesteld. En ik was al tamelijk moe. Gisteren hadden we namelijk een groot feest van onze Engels-Franse vrienden. Hij, de Engelsman en gepensioneerd architect, had een vernissage van zijn werk (dorpsgezichten van Saint Didier) in onze lokale feestzaal. Dat was dus twee uur lang met het glas in de hand kletsen. Curieuze toestand eigenlijk zo’n vernissage. Als er genoeg mensen komen – en dat was gisteren helemaal het geval – dan ben je met zoveel, dat niemand meer een schilderij van verder dan vijftig centimeter kan bekijken. Meestal zijn ze dan niet op z’n voordeligst. Na afloop van de vernissage was er een diner in een grote feesttent naast de expositieruimte. Dat werd dus nog eens vier uur zitten, praten, eten en drinken met het geroezemoes van een kleine honderd genodigden op de achtergrond. Vanaf een uur of tien zat ik op de meest verschrikkelijke manier door. Het liefst had ik me onder de tafel laten zakken om rustig te gaan slapen. De benen nemen met het trouwens geheel valide excuus dat wij anders dan de andere aanwezigen de volgende dag – vandaag, zondag dus – een zware werkdag voor de boeg hadden, zou niet gewaardeerd worden. Ik deed niet eens meer mijn best om mijn gesprekspartners te verstaan. Ik knikte, vriendelijk glimlachend en hoopte maar dat niemand zou vragen ‘En Ton, wat vind jij daarvan?’, want ik was al tijdenlang de draad van het gesprek kwijtgeraakt. We hebben het tot en met het dessert volgehouden, maar de koffie hebben we niet meer afgewacht.
Vandaag heb ik weer mijn wekelijkse rondjes over het gras gedraaid, mensen een parkeerplaats, een kampeerplek gewezen, wijn geschonken en soep rondgedeeld, en weet: het is mooi geweest, ik ga nu lekker mijn bed in.