Ik schrijf zeer onregelmatig in een soort dagboek. Tot voor kort begon ik vaak te schrijven over het weer of een gebeurtenis in het dagelijks leven. Dan kwam er vanzelf wel iets achteraan dat belangrijker was. Die omweg is niet meer nodig. De urgentie in ons dagelijks bestaan is zo groot geworden dat ik eerder over mijn woorden struikel dan dat ik naar ze moet zoeken. Ik probeer de huidige situatie te beschrijven: bungelend tussen verleden en toekomst. Nee, dat is het niet helemaal. Zwevend tussen een verleden waar ik zowel blij als melancholiek van word en en een toekomst die eigenlijk niet bestaat omdat hij aan mijn greep ontsnapt, geen vorm meer heeft.

Tot voor kort kon ik de toekomst redelijk in kaart brengen. Of het klopte is iets anders, maar ik kon zeggen: over vijf jaar zijn we daar en over tien jaar misschien daar. Dat kan ik niet meer zeggen, zelfs niet met een heleboel misschiens. Dat is de horror vacui. Die heb ik nooit zo gevoeld als nu. Ik heb altijd ideeën over de toekomst gehad. Soms waren dat romantische dromerijen, soms waren dat realiseerbare toekomstplannen, soms kwam van het eerste het tweede. Veel daarvan heb ik samen of alleen gerealiseerd. En daar ben ik blij om. Het hebben van toekomstplannen is altijd een van mijn redenen van bestaan geweest. De onmogelijkheid van toekomstplannen, iedere dag je leven opnieuw moeten uitvinden, je moeten laten bepalen door wat er op je bord komt, is mij tot nog toe bespaard gebleven en is mij feitelijk wezensvreemd. Terwijl ik toch ook altijd het beeld van de tevreden bejaarde op mijn netvlies heb gehad. Iemand die de wereld om hem heen met mildheid beziet, die veel leest en naar mooie muziek luistert, maar op afstand staat van het wereldse rumoer. Dat leek me een mooie toestand om tegen het eind van het leven in te verkeren. Inmiddels weet ik beter. Die toestand bestaat niet als je betrokken bent bij je naasten. Dat kinderen en kleinkinderen dat serene gevoel in de war kunnen sturen, had ik mij niet bedacht. De mogelijkheid dat er iets met je geliefde zou kunnen gebeuren waardoor je hele leven op zijn kop wordt gezet bestond gewoon niet in mijn brein. Eigenlijk ben ik voor het eerst van mijn leven in een situatie terecht gekomen waar ik geen antwoord op heb, die altijd buiten mijn denkkaders heeft gelegen want het terrein van melodramatische tearjerkers. Terwijl, als er iets in het leven is dat je kunt voorzien, is dit het wel.